„Każda kucharka powinna nauczyć się rządzić państwem” - pisał przed wiekiem niezapomniany Włodzimierz Iljicz Lenin. Jego niegdysiejsi wyznawcy, do dziś trzęsący Wągrowcem, w XXI wieku wdrażają w życie wiekopomne słowa tego wybitnego przywódcy Kraju Rad.
Zaczęli od mianowania prezesem jednej z miejskich spółek specjalisty od żywienia zbiorowego, który ma teraz uzdrowić (pewnie przy pomocy nowalijek i witamin) rozcieńczony chlorem biznes. Jego zwierzchnik - dawny szef Rejonowego Urzędu Pracy, zasiedziany od wieków na naczelnikowsko-burmistrzowskim stolcu - zamierza za to posłać na pewne bezrobocie obsadę kuchni wągrowieckich przedszkoli. Zawsze to lepiej, kiedy te marne grosze wypłaca im minister Kosiniak-Kamysz niźli miejski budżet. Ten jest już wystarczająco obciążony innymi oszczędnościami: nie dość, że musi utrzymać w urzędzie półtora skarbnika, co pewnie nie wychodzi wcale tak tanio, to jeszcze trzeba - oczywiście kuchennymi drzwiami - wesprzeć wysychającą Nielbę.

Posucha w klubowym skarbcu oraz takież wątłe wyniki wymagają wszak zasilenia: jeśli nie zdrową wodą, to chociażby strumieniem równie pożytecznej gotówki. Ta spłynie wkrótce szerokim nurtem w wyniku przetargu na promocję miasta na plecach szczypiornistów (szkoda, że nie tam, gdzie owa część ciała traci swą szlachetną nazwę, a gdzie miejscy decydenci mają też mieszkańców) i dumną ekspozycję szmaty na wągrowieckiej hali. Takie kręcenie na pewno podoba się naszym miejscowym „Kręcinom”. Oni na to, jak na Lato.
Słyszę, że to jeszcze nie koniec. Żeby spłacić np. hotelarza, który w wyniku ugody za postawienie czterech przyjeziornych, plażowych filarów dostanie równowartość nowego domu w stanie surowym, trzeba będzie dalej zaciskać pasa. Na razie planuje się wieczorami wyłączanie latarni. Złośliwi twierdzą, żeby nie wystawały pod nimi zdesperowane biedą białogłowy, bądź by owe przyrządy oświetleniowe nie służyły za podręczne (raczej - podszyjne?) szubienice w ramach innego produktu promocyjnego: polskiej stolicy samobójców. Sam mam na ten temat inną teorię: przecież wielce oświecona władza doskonale wie, iż ciemnym ludem, zamieszkującym nasz swojski ciemnogród, najłatwiej się rządzi. W końcu najciemniej pod latarnią.