Nie jest tajemnicą, że kandydowałam w wyborach do Rady Miejskiej Wągrowca i nie da się ukryć, że mi się nie udało. Można by też powiedzieć, że przegrałam! Jedna z moich do bólu szczerych koleżanek, dowiedziawszy się, że startuję, powiedziała „I po co ci to? Po co się tam pchasz?”.

No cóż, z tym „pchaniem” to różnie bywa! Wiedzą o tym najlepiej kandydaci, wypełniający tasiemcowe listy dla poszczególnych okręgów. Dopóki nie zostanie zmieniona ordynacja wyborcza, to każda partia czy ugrupowanie zabiegać będzie o to, by mieć swoje listy wypełnione po dopuszczalne brzegi. Czy wszyscy wierzą, że wygrają? Nie sądzę! Choć czasami wyniki głosowania są bardzo zaskakujące i tak naprawdę nigdy do końca nie wiadomo, co się może wydarzyć. Przegranymi mogą się pewnie czuć te osoby, których nazwiska zostały zamieszczone na pierwszych miejscach list w charakterze faworytów, ale wyborcy zdecydowali, że to nie oni mają ich reprezentować. Gdzie mnie do nich! Przy okazji serdecznie dziękuję tym wszystkim, którzy zagłosowali na mnie!
Kandydowanie w jakimś stopniu uwrażliwiło mnie na pewne sytuacje związane z miejską kampanią wyborczą, które – jak sądzę - nieszczególnie by mnie interesowały, gdybym była tylko wyborcą. Uczestniczyłam na przykład w debacie kandydatów na burmistrza Wągrowca. Uważam, że była ona przygotowana naprawdę profesjonalnie! Jakkolwiek przypominała formą debaty telewizyjne, to według mnie była o niebo ciekawsza niż te na małym ekranie. Z oczywistych względów dotychczasowy burmistrz wyraźnie górował nad konkurentami znajomością spraw i wiedzą o mieście, jednak z wielką uwagą słuchałam tego, co ma do powiedzenia najmłodszy z panów. Muszę przyznać, że zaskoczył mnie! Oj, coś mi się zdaje, że ma on duże szanse na fotel burmistrzowski za cztery lata. Tym bardziej, że będzie zasiadał w nowej Radzie Miejskiej i tym samym będzie miał okazję poznać pracę samorządu od środka.
Największym zaskoczeniem minionej kampanii wyborczej była jednak dla mnie reklama. Mało plakatów indywidualnych i wyjątkowo skromne ilości makulatury wyborczej, które trafiły do domowych skrzynek pocztowych. Czyżby się wszyscy umówili? Na dodatek można było czasami odnieść wrażenie, że wszyscy korzystali z pomocy tego samego grafika komputerowego! Ktoś z moich znajomych wpadł na pomysł, że najlepiej, aby w następnych wyborach wszystkie ugrupowanie wydały jedną wspólną broszurę. Nie tylko koszty by się zmniejszyły, ale i wyborcom byłoby o wiele łatwiej zorientować się o co i o kogo chodzi! Może warto się nad tym zastanowić?